Jak igłą z nitką...

Witajcie drogie dziewuchy!

Postaram się streścić w tym poście najbardziej jak się da, ale tym, które nie wytrwają do końca jego czytania wybaczę ;)

Zaczynając od początku - jak igłą z nitką ponawiązuję trochę do dwóch postów poniżej,

1) widzę, że z leksza telepatycznie, jak i Olczyka, natchnęło mnie na napisanie posta, w których się trochę wytłumaczę za swoją nieobecność ostatnimi czasy. Więc ruszam do dzieła...
Jak zapewne wiecie jestem na 3cim roku studiów i czeka mnie pisanie pracy licencjackiej (teoret. powinnam już ją kończyć, ale...) i planowałam zrobić to w te święta, jednakże zdolny Dinuch się pochorował. W piątek dopadło przewredne grypisko czy inny niezbyt przyjacielski stwór, który powalił Dinę na plecki (w dosłownym tego słowa znaczeniu - Dinuch pisze owego posta leżąc pod kołdersonem z mokrym, zimnym ręcznikiem na czole, zasmarkanym wącho-narządem i głosem jak spróchniały gruźlik). Sobota jakoś minęła, niedziela i poniedziałek pod kocem u kuzynów kimając i oglądając filmy (i ciągle będąc zmuszaną do wypicia kieliszka wódki bez popitki pod pretekstem przeczyszczenia mi przełyku, więc wymiękłam - bo przecie grunt to dobra wymówka :D ale szybko po tym kieliszku zasnęłam, więc pożytek był ze mnie marniuchny). Święta jak widać nieciekawe. Pomijam fakt, że nie mają dla mnie wymiaru duchowego już chyba... Uzmysłowiłam to sobie wczoraj, wlokąc się od braci do domu i ... rozbeczałam się na środku ulicy... Żałosny widok, ale miałam wylane. Gdzieś uleciała ze mnie ta radość, którą kiedyś sprawiały wyprawy do kościoła ze smakołykami w koszyku, ganianie jajka w talerzu żurku, czy oblewanie się wodą. Tego teraz nie było. Żadnej z tych rzeczy. Rodzice też daleko. Tata - Anglia, mama - Gliwice, najbliższa ciocia i mały Bimbo rozrabiaka - Kraków. Na szczęście byli bracia, z którymi mam bliską więź, ale... Same wiecie, co jest pod tym "ale"…

Miałam się nie rozpisywać, ale wiem że mi wybaczycie to wyżalenie. Podążając dalej...
Dziś był pierwszy dzień pracy. Bez Marty. Z dreszczami przed komputerem i załamanym głosem odbierając telefony. 3 wizyty na poczcie i jedna na stacji benzynowej… Gratuluję szefowi pomysłowości. Ale w nagrodę mogłam potoczyć z niego bekę, gdy zapytał czy się najadłam w święta (myślał, że chcę spalić to latając tak po mieście) a ja na to sucho: „Nie :/” (no bo jak, ze ściśniętym żołądkiem?) – jego mina była bezcenna! :D

A teraz postaram się streścić – I promise!

Przepraszam, że mniej udzielam się na naszych portalach, staram się jak mogę, ale wiedzcie, że (to dziwnie, naprawdę DZIWNIE zabrzmi) – chcę się skupić na pracy, na szkole to przede wszystkim, no i na napisaniu tej pracy lic. (już oswajam się z myślą, że będę się bronić we wrześniu. Poza tym wspieram swoje przyjaciółki – są ich sztuki 2 (słownie: dwie :P) i każda ma swoje zakrętasy życiowe. I czasami nie wystarczy ich tylko wysłuchać „na szybcika”. Porządna kawa, pół litra łez, 73 zasmarkane chusteczki i dopiero można powiedzieć, żeśmy sobie pogadały od serca… Tak trzeba czasami i czasu owego to wymaga :)

Znów się rozgadałam, więc do rzeczy – nawiązanie nr:

2) post Karo… Post Karolki wywołał u mnie mały telep (wstrząs, czy coś uzmysłowawczo-poruszająco-podobnego) mianowicie uzmysłowiłam sobie iż…

MOJA OBECNOŚĆ I UDZIELANIE SIĘ NA NASZYCH FORACH, FEJSBIKACH, GANGACH NIE BIERZE SIĘ Z POTRZEBY ŚLEDZENIA NOWINEK DOT. DANNISA I E.M.D. (pamiętam, żeby stawiać kropki po literkach, od kiedy Marta powiedziała, że Aga jej powiedziała, że tak czeba! ;) ), ALE Z TEGO, ŻE CHYBA JESTEM ISTOTĄ STADNĄ I ŚWIADOMOŚĆ PRZYNALEŻNOŚCI DO NASZEJ GRUPY JEST TAK SILNA I JEST TAK CHOLERNIE FAJNA, ŻE NO KURDE…!!! No chyba krejzol jakiś tylko by z tego rezygnował! (że niby nie ma tu aluzji wcale, a wcale…). Więc idąc dalej tym tokiem – wg piramidy potrzeb Maslowa dzięki wam poniekąd zaspokajam swoje potrzeby J (Ups, mogłoby to jakoś ładniej brzmieć, ale chyba wiecie o co chooo… :P). Zauważam, że nie mam czasu na czytanie i tłumaczenie wpisów Danna na BDB, bo jak mam chwilę czasu, to wolę odpisać wam na jakiegoś zaczepnego komenta (tu grozi palcem Olczykowi, który chce już Erisia mi odebrać :D). Może to brzmi okrutnie dla niektórych was, ale cóż mam ukrywać. Chyba mi to kiedyś wybaczycie, co? Czy już jestem wywalona z naszej „bandy”? :D :D :D Nie znaczy to oczywiście, że sprawy chłopaków mnie nie obchodzą – chciałam powiedzieć, że nie są po prostu sprawami pierwszorzędnymi J

A teraz oczywiście zobaczyłam ile napisałam i twierdzę, że mam coś z głową. Już bym miała 2 strony licencjatu z taką weną, tyle że temat nie jest tak przyjemny…. ;) Więc się reflektuję i kończę na prędkości!

Pozdrowienia dla Was Wariatki i życzę udanej Majówki! I tym, które czekają na wyniki testów gimn. – no stress, babiesssssssssssssssss ;)))))))

Sorki za wywód…

Kissiaki od Dinki Chorutki ;)))*******

(Ps Zdjęcie sprzed roku, u taty pod ukochanym kocem:))